De naam Pukina verwijst in eerste instantie naar een inheemse taal die gesproken werd in wat nu het zuiden van Peru en westen van Bolivia is. Aan het begin van de koloniale periode werd de taal erkend als lengua general (algemene taal), naast Quechua en Aymara, maar het aantal vermeldingen nam daarna snel af; de laatste dateren van kort voor de onafhankelijkheid van Peru (Adelaar & Muysken 2004: 350; Torero 1987: 343).
Kaart 1. Overzicht van de zuid-centrale Andes met hedendaagse grenzen
Verder is de naam ook gebruikt om naar een volk en (archeologische) cultuur te verwijzen (e.g. Bernedo Málaga 1949), maar de relatie tussen taal, volk en cultuur in de Zuid-centrale Andes is problematisch. Er is een aantal studies dat hierop ingaat,[1]maar het is een te complex probleem om hier te behandelen. We zullen slechts een beknopt overzicht geven van werken die melding maken van Pukina, met een focus op de geografische locatie. Zie kaart 1 voor overzicht van het gebied.
NRC Handelsblad bespreekt dit weekend (het gebrek aan) recursie in het Pirahã. Dit onderwerp is fascinerend, lezen dus! Wie nog wat visuele ondersteuning bij het begrip recursie kan gebruiken, zie hier:
Deze scriptie gaat over plaatsnamen afkomstig uit een uitgestorven taal uit het Andesgebied, het Pukina.[1] Het Pukina vormt een taalkundig raadsel waarover nog vele vragen onbeantwoord zijn gebleven. Een van die vragen is in welke gebieden het Pukina precies gesproken werd. Een vakgebied dat kan helpen bij de beantwoording van die vragen is de toponymie: de studie naar plaatsnamen.
Hierbij de digitale bijlage bij mijn scriptie (Pukina Toponymie. Geografische verspreiding van plaatsnamen in een uitgestorven taal uit de zuid-centrale Andes). Het is een Keyhole Markup Language (KML) bestand, dat geopend kan worden met Google Earth.
